Takie preparaty

Zresztą larwy pcheł są bardzo wrażliwe na wilgoć, toteż samo wyszorowanie podłogi gorącą wodą z dodatkiem sody oraz zlanie takim roztworem i przekopanie ziemi w obrębie budy stanowi niezły środek na wytępienie niedojrzałej postaci tego pasożyta. Ściółkę z budy trzeba oczywiście spalić. Jeżeli do zwalczania inwazji pcheł używane są insektycydy – środki kontaktowe porażające układ nerwowy owada – to poddanego temu zabiegowi psa trzeba chronić przed pewną ich szkodliwością. Środki te po ewentualnym zlizaniu przez psa ż sierści łączą się w przewodzie pokarmowym z tłuszczami dając związki trujące dla organizmu. Dlatego w razie stosowania insektycydów należy karmić psa pożywieniem nie zawierającym tłuszczów, a samo wcieranie proszku (pod włos) czy spryskiwanie preparatem w areozolu zastosować po kąpieli z mydłem, kiedy włosy są pozbawione osłony tłuszczowej (łój wydzielany z gruczołów łojowych). Nie trzeba chyba tu udowadniać, że w razie stosowania insektycydów w roztworach lub w aerozolu trzeba chronić oczy psa, co zresztą jest podane w instrukcji na opakowaniu. Po dokładnym zabiegu z zastosowaniem środków owadobójczych należy pozostawić wychowanka na dwie godziny w spokoju, najlepiej owiniętego w prześcieradło tak, aby głowa pozostawała na zewnątrz. Po upływie tego czasu dokładnie wyczesać i wyszczotkować sierść, a następnie wykąpać w celu usunięcia z jego powłoki skórnej insektycydu. Trzeba tu z naciskiem podkreślić, że każdy środek z grupy insektycydów kontaktowych musi być ściśle stosowany według instrukcji podanej na opakowaniu. Preparaty te bowiem nie są obojętne nie tylko dla psa, lecz i dla człowieka.

Zapalenie skóry

Pchły niepokoją zwierzę, pozbawiając je snu i zmuszając do ciągłego drapania się, co w konsekwencji może doprowadzić do zapalenia skóry – i w następstwie do egzemy. Często wskutek silnej inwazji pcheł dochodzi do wypadania włosów, anemii i chudnięcia zaatakowanego zwierzęcia. Ponadto pchły są żywicielami pośrednimi tasiemca psiego, odgrywając tym samym dużą rolę w rozwoju tego groźnego pasożyta wewnętrznego. Ponieważ pchły bardzo łatwo przenoszą się z jednego zwierzęcia na drugie, skacząc na stosunkowo dużą odległość (do 1,5 m), należy nie dopuszczać do stykania się swego wychowanka z zaniedbanymi psami. Jedna samica pchły składa w ciągu swego krótkiego życia do 100 jaj. Warto wiedzieć, że jaja są składane przede wszystkim w pobliskich szparach podłogi i zakamarkach legowiska, gdzie też z jaj wylęgają się larwy. Całkowity rozwój larwy i jej przeobrażenie w dorosłego owada trwa kilka tygodni. Najprostszym i najskuteczniejszym sposobem zwalczania inwazji pcheł jest wy- czesywanie icłi i topienie w wodzie oraz utrzymywanie w stałej czystości legowiska, z którego owady te – po przepoczwarczeniu się z larw w pasożytniczą postać przenoszą się na żywiciela. Dlatego zabieg tępienia pcheł musi być połączony z jednoczesną wymianą ściółki lub powłoczek materaca (które należy wyprać i wyprasować dobrze gorącym żelazkiem) oraz wymyciem podłogi rozpuszczalnikiem i wypastowaniem. Budę psa najlepiej jest całą odkazić płomieniem lampy spirytusowej, z której płomień wydobywa się pod ciśnieniem, a ziemię pod nią i wokół niej odkazić w podany już sposób.

Niewskazane jest używanie do kąpieli środków odkażających

Po namoczeniu sierści czystą wodą namydla się dokładnie całe ciało zwierzęcia, przetrzymuje w pianie przez kilka minut i zmywa dokładnie mydliny czystą wodą, aby ich resztki nie pozostały we włosach. Wymytego psa trzeba niezwłocznie wytrzeć z grubsza, pozwolić mu otrząsnąć się, wytrzeć drugi raz dokładnie lub osuszyć suszarką do włosów i pozostawić w ogrzanym pomieszczeniu aż do całkowitego wyschnięcia. Dobrze jest kiedy włosy są jeszcze wilgotne natłuścić je kosmetycznym kremem, specjalnie produkowanym do tego celu. Szczenięta wychowywane z myślą późniejszego ich wykorzystania w pracy śledczej, wartowniczej, pasterskiej czy ratownictwie wodnym należy przyzwyczajać do kąpieli zanim ukończą 6 miesięcy życia. Trzeba to jednak robić z zachowaniem wszelkich środków ostrożności, by nie narazić je na przeziębienie. Tak zwana kąpiel sucha, zalecana dla psów o białej sierści, łatwo zmieniającej kolor pod wpływem kurzu itp. oraz dla szczeniąt w wieku do 4-5 miesięcy, polega na wcieraniu we włosy proszku składającego się pół na pół z talku i magnezji. Zabieg kończy się dokładnym wyczesaniem sierści szczotką. Podczas każdego czyszczenia psa trzeba dokładnie przeglądać jego sierść w celu upewnienia się, czy nie ma pasożytów skórnych, by w razie stwierdzenia ich obecności można było niezwłocznie przystąpić do ich wytępienia.

Nie wolno kąpać psa nakarmionego, zwłaszcza do syta, lub zgrzanego

Najlepiej przystępować do tej czynności po południu i raczej w dni słoneczne. W takie dni i o tej porze woda jest już nagrzana, a pies nie ma prze ciążonego żołądka. Po kąpieli trzeba dać zwierzęciu możność wyhasania się i wyschnięcia na słońcu, najlepiej na polanie porośniętej trawą, gdzie tarzając się nie zabrudzi mokrej jeszcze sierści. Tam gdzie trudno jest o naturalną hartującą kąpiel w rzece lub jeziorze, można od czasu do czasu umożliwić wychowankowi pławienie się w wanience wody nagrzanej w słońcu. Zupełnie inne znaczenie ma kąpiel połączona z myciem psa w celu oczyszczenia z brudu. Zbyt częste mycie wodą z mydłem czy specjalnymi detergentami nie jest wskazane, gdyż pozbawia włosy naturalnej osłony tłuszczowej. Dlatego psa myje się najwyżej raz na 1-2 miesiące, a jeśli w chłodnej porze roku, to tylko w odpowiednio ogrzanym pomieszczeniu. Do mycia bierze się wodę ciepłą, o temperaturze 35-38* (zależnie od temperatury powietrza), oraz mydło łagodne przetłuszczone lub dziegciowe, najmniej drażniące skórę. Przed rozpoczęciem kąpieli dobrze jest zatkać psu uszy watą, by w czasie mycia głowy woda nie dostała się do przewodów słuchowych, skąd”^jotem sama nie wypłynie, a pozostawszy tam możć przyczynić się do nadmiernego wydzielania i rozkładu woskowiny. Poza tym woda mydlana działa drażniąco na delikatny nabłonek przewodów słuchowych, a jeżeli jest silnie zasadowa, może nawet wywołać stan zapalny. Nie należy oczywiście zapomnieć o wyjęciu waty po skończonej kąpieli i wytarciu psa.

Brud i woskowina

Od czasu do czasu także oczyścić zewnętrzne przewody słuchowe psa z brudu i woskowiny. Wykonuje się to za pomocą tamponików waty nawiniętej na pręcik drewniany i zwilżonej olejem parafinowym (innych płynów nie należy używać). Zabieg wykonuje się bardzo ostrożnie, by nie uszkodzić niezwykle delikatnego nabłonka przewodów słuchowych. Po powrocie psa z ćwiczeń szkoleniowych czy zajęć służbowych lub dłuższych spacerów należy oczyścić psa z kurzu i błota za pomocą szmatki flanelowej, a przemokniętego wytrzeć ręcznikiem (specjalnie dla niego przeznaczonym) do sucha, by zapobiec przeziębieniu, na co szczególnie są podatne psy trzymane i wychowane w warunkach mieszkaniowych. W pielęgnowaniu psa dużą rolę odgrywają kąpiele w czystej wodzie bieżącej (bez mydła i innych środków myjących), które wpływają na zahartowanie organizmu oraz korzystnie działają na układ nerwowy, usprawniając mechanizm oddychania i ogólne krążenie krwi. Dlatego w okresie lata dobrze jest umożliwiać psu częstą kąpiel w czystej wodzie rzecznej lub jeziorowej, najlepiej po ogrzaniu się jej do odpowiedniej temperatury. Jeżeli pies nie ma ochoty do zanurzenia się w wodzie, co odnosi się przede wszystkim do szczeniąt i „wyrostków”, nie należy go do tego zmuszać zanim nie zostanie nauczony do skwapliwego korzystania z wody, o czym jest mowa w innym miejscu niniejszej książki.

Krótkowłosy

Po rozczesaniu trzeba sierść wyszczotkować tak samo jak u psów krótkowłosych. Wyszczotkowaną sierść wygładza się jeszcze dla połysku miękką szmatką flanelową, która użyta do tego celu w okresie linienia psa powinna być zwilżona czystą wodą, by lepiej zbierała wypadające włosy. W ogóle czyszczenie psa w okresie linienia musi być bardzo staranne i ostrożne. Chodzi o to, żeby nie wyrywać włosów, lecz wyczesywać wypadające. Dzięki codziennemu czesaniu i szczotkowaniu psa jego skóra jest lepiej ukrwiona, co w znacznej mierze wpływa na ogólny stan zdrowotny organizmu, a poza tym usuwany jest łuszczący się i rozkładający naskórek wraz z utleniającym się łojem (wydzielanym przeZ gruczoły łojowe), co sprzyja likwidowaniu nieprzyjemnego zapachu, tak charakterystycznego dla zaniedbanych pod względem pielęgnacji psów. Grzebień i szczotka powinny być przynajmniej raz na tydzień dokładnie wyszorowane w wodzie z mydłem.- Nie należy też zapominać o czyszczeniu oczu i uszu. Oczy trzeba oglądać codziennie po skończonej pracy psa, by nie dopuszczać do stanów zapalnych, które występują najczęściej wskutek zapylenia. Dlatego w miarę potrzeby przemywa się je 2% roztworem wodnym kwasu bornego.

Rzadki grzebień

Pielęgnowanie skóry polega przede wszystkim na codziennym jej czyszczeniu rzadkim grzebieniem (rogowym lub metalowym) o zaokrąglonych zębach, szczotką* z naturalnym włosiem i czystą flanelą. Czyszczenie psa powinno się odbywać w stałym miejscu, najlepiej na dworze, w godzinach rannych, przed karmieniem, poza tym dodatkowo wieczorem lub po powrocie z terenu, jeśli pies jest zakurzony lub zabłocony. Do czyszczenia psa powracającego z terenu przystępuje się po oględzinach całego ciała w celu upewnienia się, czy nie ma okaleczeń skóry. Czynność tę powinien wykonywać sam opiekun lub ktoś z jego rodziny, dobrze psu znany. Psy krótkowłose czyści się wyłącznie szczotką i szmatką flanelową. Szczotkowanie rozpoczyna się od głowy, następnie czyści się szyję, cały tułów, ogon, a na końcu nogi, początkowo w obydwu kierunkach – z włosem i pod włos, a potem jeszcze raz z włosem w celu wygładzenia sierści. Grzebieniem wyczesuje się włosy i brud ze szczotki. Do czyszczenia psów długowłosych i szorstkowłosych używa się najpierw rzadkiego grzebienia, którym rozczesuje się włosy zlepione i rozwichrzone, z zachowaniem ostrożności na częściach skóry najwrażliwszych (część twarzowa głowy, podbrzusze, pachwiny).

Pielęgnowanie psa

Na pielęgnowanie psa składa się czyszczenie jego skóry i sierści, kąpiele, opatrywanie ewentualnych skaleczeń, czyszczenie uszu i oczu oraz przycinanie pazurów i usuwanie kamienia nazębnego. Jednyhn z podstawowych elementów utrzymania higieny całego ciała psa jest właściwa pielęgnacja jego skóry i sierści. Skóra, stanowiąca zewnętrzną osłonę (powłokę) ciała, spełnia szereg ważnych czynności fizjologicznych. Chroni ona organizm przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi, dzięki znajdującym się w niej receptorom jest łącznikiem z otaczającym światem, bierze udział w oddychaniu, regulacji temperatury ciała, w wydalaniu zbędnych i szkodliwych produktów przemiany materii, w gospodarce wodnej i ogólnych procesach obronnych organizmu. Jej zewnętrzną warstwę stanowi naskórek wraz z różnorodnymi jej wytworami (włosy, pazury, gruczoły łojowe i potowe). Naskórek ulega nieustannej odnowie i ztuszczeniu. Oprócz złuszczohego naskórka i wydzieliny gruczołów łojowych, które stanowią pożywkę dla różnych drobnoustrojów, na skórze i między włosami gromadzi się kurz. Zanieczyszczenia te zatykają pory skóry utrudniając jej oddychanie. Wskutek rozkładu części organicznych tego brudu powstają cuchnące gazy nadające skórze swoistą, nieprzyjemną woń. Poza tym w razie skaleczenia skóry znajdujące się na jej powierzchni zarazki stanowią zagrożenie dla organizmu, gdyż łatwo mogą przenikać do krwi. Brudne, nie czyszczone psy są zwykle zapchlone lub zawszone.

Odpowiednio ustawić okap

Wymiary budy dostosowuje się do wielkości psa, a jej dach – dwu- lub jednospadowy – robi się z okapem wysuniętym przynajmniej na 20 cm poza ściany zewnętrzne, aby spływająca z niego woda w czasie opadów nie zalewała ich. Podłoga legowiska musi się znajdować na wysokości ok. 20 cm nad podłożem, na którym ustawia się budę; w ten sposób uchroni się ją przed wilgocią ciągnącą od ziemi. Przed budą kładzie się drewnianą płytę zbitą z desek o powierzchni 1 *1,5 m, na której powinno się stawiać naczynia z pokarmem i wodą do pi: cia. Otwór wejściowy powinien się znajdować przy samej krawędzi jednej ze ścian bocznych, jak pokazano na rycinie 111, aby legowisko było bardziej zaciszne. Najlepsza jest buda dwudzielna (ryc. 112), składająca się z części „mieszkalnej” (legowiskowej), z otworem wejściowym dostosowanym do wielkości psa, i z przedsionka bez ściany frontowej. Aby mieć wygodny dostęp do wnętrza takiego pomieszczenia, niezbędny ze Względu na konieczność wymiany ściółki lub materaca i sprzątanie legowiska, trzeba zrobić dach zdejmowany lub skonstruować boczną ścianę w ten sposób, aby można było ją otwierać. Na legowisko kładzie się materac wypchany sianem lub słomą. Otwór wejściowy budy zasłania się na okres zimowy w miarę sztywną tkaniną, zawieszając ją jak firankę. Legowisko psa powinno być stale utrzymywane w czystości. Wybieg, zwłaszcza w miejscu, w którym pies załatwia się, powinien być codziennie sprzątany. Budę i ziemię wokół niej odkaża się dwa razy do roku wapnem palonym.

Pomieszczenia dla psa pracującego

W innych warunkach lokalowych przebywa pies- -towarzysz czy przewodnik niewidomego, inne natomiast musimy zapewnić psu służbowemu, zatrudnionemu np. w roli pomocnika pasterza czy stróża jakiegoś obiektu. Zresztą pies pokojowy w mieście musi się zadowolić wyłącznie przydzielonym mu „kątem” w mieszkaniu, natomiast pies służbowy, zatrudniony jakąś pracą przez wiele godzin, powinien mieć oddzielne pomieszczenie, w którym mógłby wypocząć zarówno fizycznie, jak i psychicznie. W każdym jednak wypadku musimy pamiętać, że pies obdarzony bardzo czułym słuchem, musi mieć zapewniony spokój w chwilach odpoczynku po pracy, i to niezależnie od funkcji, jaką pełni. Nawet pies pokojowy odbywający kurs tresury podstawowej przygotowującej go do roli towarzysza swego pana czy przewodnika niewidomego nie może np. być stale trzymany w pokoju, w którym czynny jest telewizor lub odbiornik radiowy, gdyż aparaty te stanowią źródło silnie działających bodźców akustycznych źle wpływających na układ nerwowy i psychikę psa. Najlepszym rozwiązaniem byłoby przydzielenie psu miejsca w zacisznyłn pokoju, odizolowanym od krzątaniny domowników i od hałasów. W dużych miastach przeważnie jest to niemożliwe, natomiast w osiedlach podmiejskich i na wsi, w domkach jednorodzinnych i w gospodarstwach rolnych można zapewnić psu pomieszczenie przeznaczone wyłącznie dla niego.

error: Content is protected !!