Higiena utrzymania psa pracującego

Na utrzymanie psa składa się szereg zabiegów zapewniających zwierzęciu warunki bytowe odpowiednie do potrzeb jego organizmu. Przyjmując zasadę, że wychowaniem swego czworonożnego towarzysza, przysposabiającym go do właściwej tresury powinniśmy się zająć od wczesnej jego młodości, wszystkie nasze zabiegi związane z żywieniem i pielęgnacją psa będą zmierzały do zapewnienia mu najpierw warunków zapewniających odpowiedni wzrost i rozwój Organizmu, a do- tem – utrzymanie go w dobrej sprawności fizycznej i psychicznej, pozwalającej na wykonywanie pracy. Wiadomo, że dobra sprawność fizyczna (kondycja) dorosłego psa zależy w równej mierze od jego budowy, czyli pokroju, co i sposobu odżywiania, pielęgnacji, stanu zdrowotnego oraz od rodzaju użytkowania. Im trudniejsze zadania stawiamy psu, czyli im większą musi on wykonywać pracę, tym troskliwszą trzeba mu zapewnić opiekę. Związane jest to z racjonalnym żywieniem, starannym pielęgnowaniem, zapewnieniem minimum wygód i odpoczynku oraz maksimum higieny, a więc warunków pozwalających na utrzymanie psa w zdrowiu i zachowanie jego wartości użytkowej.

Współtowarzysz

Bardzo często osobniki mniej zaawansowane lub „trudniejsze” w przerabianiu ćwiczeń idą za przy kładem swoich współtowarzyszy. Warto też podkreślić że fakt ten ułatwia kierowanie psem uczestnikowi kursu Instruktor bowiem jest tylko nauczycielem dla właści cieli psów, podając im wskazówki dotyczące stosowa nia bodźców i kontrolując wykonywanie wszystkich czynności wykonywanych przez przewodnika i psa. Dla orientacji czytelnika załączono kilka zdjęć z gru powej tresury psów (ryc. 103-107), prowadzonej przez Oddział Warszawski. Na amatorskich kursach zbiorowej tresury czas na szkolenie jest ograniczony, poza tym nie zawsze wa runki terenowe i atmosferyczne sprzyjają zajęciom, dla tego niemożliwe jest całkowite przygotowanie psów do indywidualnych potrzeb ich właścicieli i okoliczności z jakimi mogą się spotkać na co dzień. Dlatego wska zane jest utrwalanie nabytych odruchów warunkowych przez systematyczne codzienne zaprawianie psów sto sownie do indywidualnych potrzeb opiekuna. Systematyczność powtarzania ćwiczeń z psem jest konieczna ze względu i na to, aby wyrobione już u wy chowanka nawyki nie wygasły – wystarczy kilkanaś cie minut dziennie. Zaniechanie tych czynności może całkowicie udaremnić wysiłki włożone w szkolenie wy chowanka.

Fizycznie sprawne

Uczestnikiem kursu obrończego może być osoba pełnoletnia i fizycznie sprawna, musi bowiem być w stanie pokierować psem w czasie szkolenia grupowego, kiedy wchodzą w grę warunki pobudzające w silnym stopniu psy do agresywności, która bywa niekiedy skierowana do osób postronnych, a poza tym chodzi tu o to, żeby nie doszło do walk między psami; gdyż jak wiadomo następstwa tych walk utrudniają dalsze przerabianie ćwiczeń. Innymi słowy właściciel psa uczestniczący w kursie musi umieć zapanować nad swoim wychowankiem, pobudzonym przez inne psy i pozorantów Omówione kursy są odpłatne. Wydatek jednak zwią zany z tym jest niemal symboliczny w porównaniu z kosz tami prywatnego szkolenia. Niezależnie od omówionych kursów Związek Ky nologiczny w Polsce prowadzi bezpłatnie zimową za prawę (trening) wszystkich szkolonych psów, będą cych własnością nie tylko osób zrzeszonych w Związku
Na grupowych treningach nie tylko powtarza się ćwiczenia z posłuszeństwa (chodzi tń o stałe utrwalanie nabytych umiejętności), ale także te, które wpływają na utrzymanie psa w odpowiedniej kondycji i zaprawia ją do pracy obrończośledczej. W grupowym szkoleniu psów bardzo istotne zna czenie ma wykorzystanie ich skłonności do naśladow nictwa.

Cechy psychiczne

Korzyścią związkowego szkolenia psów rasowych jest podnoszenie wartości użytkowej i hodowlanej pogłowia, gdyż za osobniki reprodukcyjne mogą być uznane psy mające nie tylko pokrój (eksterier) bez zarzutu, ale i odpowiednie cechy psychiczne (użytkowe), sprawdzalne na podstawie ich wyszkolenia, w praktyce. Poza tym psy ras nadających się do pracy służbowej mogą być odstępowane odpowiednim jednostkom w służbie państwowej, które wykorzystują je do różnych zadań pożytecznych dla całego społeczeństwa. Kursy związkowe prowadzone są przez wyszkolonych instruktorów (treserów). Każdy z nich może kierować grupą ludzi i ich psami liczącą nie więcej niż 10-15 osób, zależnie od stopnia szkolenia. Na szkolenie podstawowe przygotowujące do roli „Psa Towarzyszącego” I stopnia dopuszczane są psy w wieku od 6 miesięcy do 5 lat Do szkolenia obrończego I stopnia dopuszczane są psy, które nie tylko zdały egzamin na Psa Towarzyszącego, ale również muszą spełniać odpowiednie warunki, tzn. mieć: nie mniej ntż  miesięcy, właściwy wzrost budowę, kondycję i temperament a poza tym odznaczać się wyjątkową odwagą i agresywnością, normalnie reagując na silne bodźce1 akustyczne i optyczne.

Amatorskie szkolenie psów w grupie

Prawie wszystkie oddziały Związku Kynologicznego w Polsce organizują każdego roku (wiosną i jesienią) trzymiesięczne kursy amatorskiego szkolenia psów. Zajęcia odbywają się 2-3 razy w tygodniu po 2-3 godziny dziennie w godzinach wolnych od pracy zawodowej. Kursy te są dostępne dla wszystkich amatorów posiadających psa, niezależnie od rasy, do jakiej zwierzę należy, i prowadzone są na różnych stopniach zaawansowania. Uczestnikami kursu szkolenia psów mogą być jedynie członkowie Związku Kynologicznego. Po skończonym kursie i pomyślnym zdaniu egzaminu otrzymują dla swego wychowanka dyplom i plakietkę (na obrożę) z tytułem zależnym od stopnia wyszkolenia: „Pies Towarzyszący” I, II i III stopnia lub „Pies Obrończy” I, II i III stopnia. Uczestnicy kursu posiadający psy nierasowe i dlatego nie zarejestrowane w kartotece Związku po ukończonym kursie otrzymują takie same dokumenty z egzaminów, jak właściciele psów rasowych. Dla wyszkolonych psów rasowych oddziały Związku Kynołogicznego w Polsce Organizują konkursy i za
wody o. tytuł najlepiej wyszkolonej drużyny psów lub indywidualny tytuł najlepiej wyszkolonego psa. Nagrodami są: przechpdni puchar oddziałowy, dyplomy, medale i indywidualne nagrody. Zwycięskie psy i drużyny mogą brać udział w krajowych zawodach, z których wyłania się najlepsze psy do udziału w imprezach międzynarodowych.

Martwe przedmioty

W końcowym etapie nauki ratowania ludzi tonących – najtrudniejszym i wymagającym najwięcej wysiłku ze strony tresera i jego ucznia – nie wystarczą już do aportowania martwe przedmioty. Pies musi mieć w wodzie do czynienia z samym człowiekiem. Dlatego w ćwiczeniach pływania powinien zwierzęciu towarzyszyć jego wychowawca, który postępuje w ten sposób, że zaniechawszy w pewnej chwili aktywnego zachowania się w wodzie i oparłszy się swym ramieniem na barkach zwierzęcia zmusza je do utrzymywania siebie na powierzchni wody. Po kilkunastu takich ćwiczeniach, gdy pies na rozkaz „ratuj!” dobrze już spełnia swoje zadanie, trzeba do następnych lekcji zaangażować jako pozoranta obcego psu człowieka. W tym jednak wypadku rozkaz „ratuj” wydaje wychowawca w chwili, gdy tamten zainsceni- zuje tonięcie. Pies powinien wtedy wsunąć głowę pod ramię „tonącego” i unosząc go dopływa do brzegu. Nie trzeba chyba dodawać, że na tym etapie szkolenia psa do pełnienia roli pozoranta należy angażować coraz to inną osobę, jeszcze nie znaną czworonożnemu ratownikowi. Taka metoda ćwiczeń, w których pies musi za każdym razem wsuwać głowę pod ramię „tonącego”, jest najlepsza, gdyż może mieć zastosowanie zarówno w stosunku do osób mających na sobie tylko strój kąpielowy, jak i będących w pełnym ubibrze, przypadkowo wpadających do wody. Sposób ratowania przez ciągnięcie za uchwyconą zębami część garderoby nie zawsze zdaje egzamin w praktyce, gdyż dzisiejsza moda dyktuje ubiory sportowe raczej obcisłe, wskutek czego pies może mieć trudności w wykonaniu zadania.

Szkodliwe dla uzębienia

Za aport nie mogą oczywiście służyć kamienie czy przedmioty metalowe, te bowiem szkodliwie wpływają na uzębienie psa. Najlepiej spełniają swe zadanie koziołki drewniane z kompletem nakładanych na obydwa końce osi (drążka) drewnianych lub metalowych krążków o różnej masie (wadze), na wzór sztangi używanej w sportowej dyscyplinie podnoszenia ciężarów. Koziołek z drewnianymi krążkami służy do nauki aportowania z powierzchni wody, a z metalowymi – do wyciągania z dna zbiornika. Pies mający do czynienia z koziołkiem od wczesnej młodości (o czym była mowa na str. 159) chwyta go zawsze za oś (drążek), który właśnie dlatego powinien być drewniany.
. Po nauczeniu psa aportowania koziołka pływającego, jak też zatopionego, można rozpocząć ćwiczenia z aportowania manekinów – pozorujących różnej wielkości i wagi dzieci, młodzież i łudzi dorosłych. Manekiny muszą być oczywiście skonstruowane w ten sposób, by swą budową odpowiadały metodzie nauczania psa sposobu  utrzymywania ich w czasie tonięcia na powierzchni wody (ryc. 102). Najlepiej, gdy pies wykonuje tę czynność w towarzystwie swego pana, wtedy, bowiem czuje się pewniej i bezpieczniej, a poza tym może korzystać z jego korekcyjnej pomocy.

Technika nauczania

Jeżeli pies nauczył się już sprawnie pływać, a poza tym zgodnie z programem tresury podstawowej posiadł umiejętność aportowania drobnych przedmiotów nie tylko na lądzie, lecz i z wody (ryc. 101) można rozpocząć z nim ćwiczenia tej czynności, ale wymagające od niego większego wysiłku. W tym celu zaprawiamy psa najpierw do pływania na coraz dłuższych dystansach, początkowo bez aportu, a gdy będzie już pokonywał bez nadmiernego zmęczenia odległość 100 m (w obydwie strony – 200 m), możemy rozpocząć ćwiczenia z aportowaniem coraz to cięższych przedmiotów, z których każdy następny powinien w niewielkim stopniu przewyższać swą wagą poprzedni… Chodzi o to, aby zaprawa była racjonowana i by pies stopniowo wyrabiał siłę wszystkich swych mięśni biorących udział w wykonywaniu czynności związanych z pływaniem i unoszeniem aportu. Trzeba tu mieć na uwadze nie tylko pracę mięśni kończyn, kręgosłupa i klatki piersiowej, ale także mięśni głowy, szyi i grzbietu, umożliwiających utrzymanie holowanego ciężaru na powierzchni wody.

Przygotowanie do służby

Nauka stawania do badania i przeglądów weterynaryjnych ma na celu wyrobienie u psa zaufania do osób obcych. Ufność tę trzeba stale wzmacniać przez przerabianie dodatkowych ćwiczeń oswajania psa z ludźmi, opisanych w artykule „Tresura przygotowująca psa do służby w ratownictwie lądowym” (str. 325). W czasie ćwiczeń wodnych nie wolno nigdy stosować przymusu, a poza tym powinny one w początkowym okresie szkolenia odbywać się w dni ciepłe i słoneczne. Cały program tresury w omawianym tu zakresie należy rozpoczynać w okresie lata, a kończyć jesienią, aby w ten sposób, przez stopniowe przyzwyczajanie zwierzęcia do coraz niższej temperatury wody, zahartować je. Jeżeli szkolony jest owczarek niemiecki, to po każdym skończonym ćwiczeniu w wodzie w okresie jesiennym należy zapobiegać Jego przeziębieniu przez wytarcie do sucha okrywy włosowej, która nie jest u niego tak nieprzemakalna jak u nowofundlandów i w związku z tym jego ciało w większym stopniu narażone jest na szybką utratę znacznej energii cieplnej.

Podstawy szkolenia psa na ratownika wodnego

Pies-ratownik wodny musi być silny, sprawny, wytrwały w pracy, odporny na zimno, a więc zahartowany i będący stale w dobrej kondycji. W tym celu niezbędne jest racjonalne żywienie go i częste przerabianie z nim ćwiczeń polegających na wyrabianiu sprawności fizycznej, opisanych na str. 330. Naukę przysposabiającą psa do pracy ratowniczej w wodzie można rozpocząć z psem wychowanym od wczesnej młodości nad morzem, jeziorem, stawem czy rzeką i dopiero po skończeniu przez niego kursu z programem ćwiczeń opisanych w artykule „Tresura podstawowa”. Do szkolenia specjalistycznego w omawianym zakresie nadają się psy nie starsze niż w wieku 1-2 lat, spokojne i opanowane, a poza tym zachowujące się przyjaźnie wobec ludzi i nie agresywne w stosunku do spotykanych na swej drodze innych zwierząt domowych. Od czworonożnego kandydata na ratownika wodnego wymaga się, aby szczególnie dobrze opanował następujące ćwiczenia: 1) stawanie do badania i przeglądów weterynaryjnych, 2 aportowanie i oddawanie aportu, podążanie naprzód we wskazanym kierunku, 4) pokonywanie różnych przeszkód, 5) pokonywanie przeszkód z trzymanym w zębach aportem, 6) pływanie i aportowanie z wody, 7) spokojne reagowanie na silne bodźce akustyczne.

error: Content is protected !!